Neeltje, 28 en afgestudeerd in Taal- en Cultuurstudies (UU) en Journalistiek (RUG), zoekt een (bij)baan voor 16 tot 20 uur per week. Ze kan goed schrijven en radiomaken, is communicatief sterk.
Ze wil het liefst schrijven voor kranten en tijdschriften, maar ziet zichzelf ook groepen (rond)leiden, voor de klas staan, of op een andere manier mensen in beweging zetten.
Weet jij een leuke baan voor haar? Reageer dan alsjeblieft. Neeltje stuurt je dan haar cv.
Eerst gaan we even terug in de tijd. Kennen jullie deze nog?
Binnenkort volgt een ode aan Kinderen voor Kinderen 7. De allereerste KVK-elpee die ik kreeg op Sinterklaasavond 1986. Ik ken hem nog altijd helemaal van buiten. Van nummer 1 tot en met het laatste lied: totaal uit mijn hoofd. Enfin. Nu gaan we het even over make-up hebben.
In de eerste plaats ontdekte ik door KvK's 'Make-up', dat er in 1986 ook al lipgloss bestond! Ik dacht dat dat echt iets van de laatste jaren was. Daarnaast hoor ik nu ineens dat het KVK-achtergrondkoor 'poeder' zingt, in plaats van 'moeder'. Nooit geweten. Voordeel is wel dat dat koortje louter make-up producten bezingt die ik ken. 'Eyeshadow, rouge, lippenstift, mascara (ik zeg trouwens altijd mascaaaara), poeder, nagellak, wenkbrauwpotlood, pincet, eau de toilette.' Allemaal bekend, bijna allemaal in de kast. Op de poeder en het wenkbrauwpotlood na. Dat vind ik make-up voor gevorderden.
Nynke had laatst een grotere shock. Die bekeek een filmpje op internet waarin een meisje zich in 8 versnelde minuten probeerde op te maken. Daar had ze zeven (7!) kwasten voor nodig, en een koffer vol producten waar Nynke, noch ik, ooit van gehoord hadden. (Ik heb trouwens laatst wel een kwastje gekocht voor mijn lippenstift, want het schijnt dat je het daar mooier mee kunt aanbrengen (zo heet dat ook hè: aanbrengen. Opsmeren is een heel ordinair woord in de make-up-, wat zeg ik, visagíewereld.)
Nynke vraagt zich nu af of zij wel normaal is, omdat ze alleen maar mascara en een beetje oogschaduw gebruikt. Ik heb het antwoord: Ja Nynke, jij bent doodnormaal. Dat heb ik net in Vrij Nederland gelezen. Daarin stond deze week een artikel over dameswintermode. Het schijnt dat jassen- en laarzenmerken bewust rekening houden met de Nederlandse vrouw. Die strekt namelijk bij het passen van een jas haar armen recht voor zich uit, om te kijken of de mouwen wel lang genoeg zijn voor op de fiets. Die wil geen knopen alleen, maar ook een rits erbij, want anders is het zo koud op de fiets. En een capuchon is ook wel zo handig.
Laarzen met hakken? Leuk voor een feestje, maar doe maar niet op dinsdag. Zo onpraktisch. Vrouwen uit met name Zuid- en Oost-Europese landen kijken vaak geringschattend naar de dames uit Holland. In hun ogen verslonzen wij onszelf, hebben we geen oog voor stijl en schoonheid en kopen wij alleen kleding om de praktischheid.
Dus eigenlijk zijn wij uitzonderlijk, Nynke en ik. Want wij gebruiken in ieder geval nog make-up. Die heel onpraktisch kan uitlopen.
You were female in your last earthly incarnation.You were born somewhere in the territory of modern New Guinea around the year 1725. Your profession was that of a dancer, singer or actor.
Your brief psychological profile in your past life:You had the mind of a scientist, always seeking new explanations. Your environment often misunderstood you, but respected your knowledge.
The lesson that your last past life brought to your present incarnation: Your lesson is to study, to practice and to use the wisdom that lies within the psychological sciences and in ancient manuscripts. With strong faith and hard work you will reach your real destiny in your present life.
En dat allemaal op basis van mijn geboortedatum! Klopt aardig, al zeg ik het zelf. http://thebigview.com/pastlife/
Ik hoorde het mezelf vragen aan vriend H. 'Zit mijn broek te strak? Ja hè? Hij zit te strak hè? Kijk hier, onder mijn bil, zit echt zo'n hele gleuf. Dat betekent dat 'ie echt te strak zit.' En toen zag ik mezelf ineenzijgen op het bed. 'Oh néééé! Jezus man, heb ik echt net die nieuwe spijkerbroek gekocht in maat fucking 30, zit 'ie gewoon nu alweer te strak! Waarom!?'
Vriend H. zat in een stoel, las de krant, keek even op, vroeg: 'Waar zit die gleuf dan?', meldde vervolgens dat 'ie niks zag en ook nog dat 'ie me met of zonder gleuf even lief vond. (Haha. Pas nu ik het opschrijf, realiseer ik me dat 'ie iets heel grappigs, danwel beledigends heeft gezegd.) Enfin, hij gedroeg zich als een echte man. Dus ik was snel genezen.
Een dag later zat ik met vriendin L. aan de scones met jam en clotted cream in De Bakkerswinkel. Na drie happen zei ik het. 'Ooh, ik moet dit echt niet eten joh! Ik word hier echt te dik van. Ja jezus hee, de hele zomer had ik geen honger en vlogen de kilo's eraf en moet je nu eens zien! Sjongejonge, ik paste gewoon in een spijkerbroek in maat 30! Maar nu? Ik loop alleen maar te vreten! Mijn buik hangt echt totaal over mijn broekriem! 't Is echt weer winter hè, we moeten weer een vetlaagje aanleggen...'
'Ja', zei vriendin L. 'Ik heb het ook, erg hè?'. En daarmee was de kous af.
Soms vind ik mezelf echt verschrikkelijk.
Weten jullie nog? Het lelijke eendje Susan Boyle uit Britain's Got Talent, die alle mussen van het dak wist te zingen? Het was wel zielig, want nadat de jury en de voltallige zaal van hun totale verbazing bekomen waren, stortte Susan in. Ze kon alle aandacht niet aan. Niet gek, als je bedenkt dat ze 47 jaar lang bij haar moeder heeft gewoond in een dorpje dat niet eens op de kaart staat. En bovendien was ze nog nooit gekust. (Maar dat bleek niet waar).
Enfin. Hoewel Susan mooi kon zingen én ze een soort van make-over had gekregen, verwachtte ik desondanks niet zoveel van haar plaat. Ik vermoedde dat die een beetje in het genre Paul Pott/Andrea Bocelli zou vallen. Licht klassiek, lange en episch. En dan geen liedjes of nummers, maar liederen.
Dus toen ik vanochtend mijn was stond op te vouwen en een prachtige versie hoorde van 'Wild Horses' van, jawel, The Rolling Stones, ontsproot er in mijn brein een beeld van een mooie, jonge, blonde vrouw, met lang haar en veel make-up en een strak glitterjurkje. Echt waar.
En toen was het Susan Boyle.
Neeeltje Jan Mulder in mijn oor: ' Ik bel je nog...' *zucht* 1 minute ago from web
nynke@Neeeltje WRAUW! 1 minute ago from web in reply to Neeeltje
Ik ben een heel net meisje. Ik hou helemaal niet van kruimels op de vloer, vlekken op de bank en stapels verstofte post op tafel. Maar helaas is de realiteit heel anders en blijk ik vooral een heel net meisje in mijn hoofd. En in mijn dromen. Want mijn huis is een puinzooi. En tijd om het op te ruimen heb ik zogenaamd niet. Laat staan zin.
Mijn witte bank zit onder de vetvlekken en zwarte vegen. Mijn laminaatvloer ligt vol kruimels en haren. Als ik met mijn vinger over mijn raam veeg, is hij zwart. Mijn eettafel én bureau liggen bezaaid met papieren, enveloppen en rekeningen. De krantenbak puilt uit. Op de stoel in mijn slaapkamer ligt de halve inhoud van mijn klerenkast. De keukenkastjes zijn vaker leeg dan vol en de inhoud staat dan vies op het aanrecht.
Laatst had ik een kopie van mijn paspoort nodig. Daar heb ik er zeker twintig van. Dat leek me zo handig indertijd, dat ik niet voor elk kopietje naar de supermarkt zou hoeven. Twintig kopietjes raak je niet zomaar kwijt, zou je denken. Ik wel hoor. Niet in de boekenkast, niet in de la, niet op mijn bureau, niet onder mijn bed (wel veel stofvlokken), nergens.
Onlangs wilde ik uitgebreid koken. Moest ik eerst zes pannen en acht borden afwassen. Vorken en messen waren er helemaal niet meer. Toen was ik het zat. Er moest iets veranderen. Maar wat? Gelukkig kreeg ik hulp van boven en stuitte ik in de boekhandel zomaar op het boek 'Aan de slag met de Huishoudcoach. De nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen.' Eureka! Mijn redding!
Ik heb twee dagen lang gelezen, met opgetogen kriebels in mijn buik. Dit boek ging over mij! Het huis in dat boek was het mijne! En de oplossingen waren zo slim en doeltreffend, dat ik bijna onmiddellijk met een poetsdoek en de stofzuiger aan de slag wilde gaan. Maar dat was niet de bedoeling. Als een kip zonder kop door je huis rennen, daarmee stapeltjes verplaatstend en onhandige, totaal ondoeltreffende hoekjes schoonmaken, dat moet dus niet. Het gaat om het effectiviteit. En die haal je uit de weekschema's.
Ik ben begonnen met mijn tutkast, vol potjes en flesjes met totaal over de datum zijnde cremepjes en luchtjes erin. Maar waar ook mijn handdoeken, panty's en schoenen liggen. En pennen, oude pasjes en haarelastiekjes. En hee! Daar vond ik ook een schilmes en een oude jaaropgave. Deze kast had geen duidelijk doel, en dat moest ik eerst formuleren. Het werd mijn kast voor persoonlijke verzorging. Met mijn handdoeken, panty's en tutspullen, maar alleen díe spullen die ik ook echt gebruik. Ik moest twee stapels maken: de Hier Bewaren-stapel, de Elders Bewaren-stapel en de Weggooi-stapel. Eén voor één moest ik alle spullen eruit halen en op een stapel leggen. Kast leeg? Doek erdoor en weer netjes inruimen. En de andere stapels zo snel mogelijk laten verdwijnen.
Heerlijk. Net als de 15 minuten die ik elke avond besteed aan het leegmaken van mijn eettafel en aanrecht. Geen afwas meer. Geen losse papieren. Want die ruim ik elke dag weg in de 'Lezen', 'Doen' en 'Bewaren'-mappen, die ik elke week in een half uurtje uitspit.
Dit hou ik vol. Ik weet het zeker. Nog een paar weken volgens het schema en dan is mijn hele huis spic en span en kost mij dat geen enkele moeite meer. Hoop ik.
Het waaide. Het golfde. In mijn maag golfde het ook. Ik kon het binnenhouden, maar het kleine meisje drie stoelen verderop spuugde een hele zak vol.
We voeren de Waddenzee over, op weg naar Vlieland en het regende pijpenstelen. Houten haringen moesten we hebben, anders zou onze tent geheid wegvliegen. Zeiden zij die al op Vlieland waren. In heel Utrecht waren geen houten haringen meer te krijgen.
We kregen onze tent bijna niet overeind. Het elastiek van de stokken rekte uit, het zeil ging zo plat dat we er niet in konden liggen. Een illegaal plekje in een bosje deed wonderen. Daar waaide het iets minder hard. Heel iets.
En het regende nog steeds. Maar het voetbalveld vol mensen, met kleurrijke plastic jassen en laarzen aan, keek met druipende haren en een brede glimlach naar al dat moois dat zich op het podium afspeelde. Zoals die gekke kleine Kyteman met zijn hiphoporkest. En de mooie mannen van The Veils met hun ietwat zwaarmoedige, maar oh zo mooie gitaarklanken. En Múm, dat met ukelele, ijle meisjesstemmen en speelgoedfluitjes geen betere afsluiting van een eerste festivaldag had kunnen zijn.
We waren op Into The Great Wide Open. En de volgende dag scheen de zon. Alles was nog meer dan goed.
Ik was als kind gefascineerd door de Tweede Wereldoorlog. Mijn grootste, en zeer lugubere wens, was een weekje onderduiken als Joods meisje, mogelijk gemaakt door een tijdmachine. En dat de Duitsers dan wel aan de deur zouden komen, maar dat ik net niet gepakt werd. Ik wilde voelen wat het was om in zo'n grote angst te leven. Ik wilde meemaken wat oorlog was.
Omdat tijdmachines nou eenmaal niet bestaan, ben ik alle persoonlijke verhalen over de oorlog gaan lezen die ik maar te pakken kon krijgen. En wist ik zeker: de radiodocumentaire die ik tijdens mijn opleiding Journalistiek zou gaan maken, moest over de oorlog gaan. En wel over de oorlog in het buurtschap waar mijn vader geboren is: Eefsele, bij het Achterhoekse Groenlo. Daar kabbelde de oorlog de eerste jaren een beetje voorbij, tot de winter van 1944, toen hordes evacués en hongerige stadmensen de boerderijen bevolkten. In maart 1945 trof Eefsele het grootste oorlogsverdriet: een aantal bommen, bestemd voor Duitsland, nam de levens van acht bewoners.
Voor mijn documentaire sprak ik met Frans Klein Gebbink, die zijn vader verloor, met Marietje Harbers wiens zusje stierf en met mijn eigen tante Annie Huirne, die dit allemaal van nabij meemaakte. De jury van de RVU Radioprijs, die ik met mijn docu graag had willen winnen, vond hen, met hun Achterhoekse accent, onverstaanbaar. En meende dat ik een waardeloos gevoel voor chronologie had. Maar voor mij, en voor de bewoners van Eefsele en die van het bejaardenhuis in Groenlo, is het verhaal ontzettend waardevol. En ik ben blij dat hij nu eindelijk online te beluisteren is:
http://www.radiocast.nl/?sct=podcast&id=102#
Het is de derde podcast van boven, getiteld: 'Nuchterheid en gastvrijheid, oorlog in Eefsele'. Geniet ervan.
Onderstaand bericht, over de strafporto van TNT was trouwens mijn 400ste bericht op dit weblog! Hoera! Hulde! Chocola en koekjes bij de portier!
Ik kreeg een loonstrook van mijn vorige werkgever. Na mijn ontslag had ik nog 7,56 euro van hem tegoed. Precies 3.5 biertje, zou mijn broertje zeggen. Fijn.
Het was een heel gewone loonstrook, netjes in drieën gevouwen, in een langwerpige envelop met een raampje erin. En met een vreemde zwarte stempel, een soort stippenpatroon, op de plek waar normaal gesproken de oranje stempel zit. Of een postzegel. 'Frankering gecontroleerd', luidde de tekst boven het stippenpatroon. No. 090826.012531. Prima. Lekker doen TNT.
Maar tussen de krant, de Hollands Diep (ja, ik lees intellectuele bladen en dat schrijf ik dus expres ook op) en de andere post kwam echter ook een kaart tevoorschijn. 'Porto' stond er met grote letters op. 'U hebt onvoldoende gefrankeerde post ontvangen of verzonden. Wij begrijpen hoe belangrijk het is om post in goede orde te ontvangen, daarom hebben we het desbetreffende poststuk toch verzonden. We verzoeken u de verschuldigde verzendkosten alsnog te betalen.' Goh. Wat meedenkend van TNT.
Ik moet echter 88 cent betalen, ipv de 44 cent die er eigenlijk op hoort. Strafporto, wist de mevrouw van de TNT Klantenservice, die ik, nieuwsgierig als ik ben naar de zin van dit soort Hollandse taferelen, even had gebeld, mij te vertellen. Gewoon te voldoen door de sticker aan de achterkant van de kaart eraf te halen, er twee postzegels op te plakken en verder niet te zaniken.
Maar, vroeg ik met mijn meest -ik-zoek-dit-uit-voor-de-maatschappij-en-wellicht-heb-ik-er-in-mijn-werk-nog-iets-aan-en-ik-ben-zelf-dus-geen-verontwaardigde-zeurende-burger-stem: 'Mijn baas heeft dit verstuurd. Die vergat er een postzegel op te plakken. Waarom verzenden jullie de strafportokaart niet aan hem?' Omdat, en dat had ik natuurlijk zelf kunnen bedenken, op veel enveloppen geen afzender meer staat (terwijl dat dus gewoon zo hoort!!) en TNT ervan uitging dat de ontvanger van de brief wél weet van wie die komt. 'Dan kunt u dus met diegene in overleg over het betalen van de portokosten', aldus de TNT-mevrouw. Juist.
Dus DAG Media B.V., ik wilde graag een afspraak maken voor een onderhoud. Ik wil graag iets met jullie overleggen. Over 88 cent...
P.S. Vroeger had je tenminste nog van die strafporto-briefjes, die je gewoon kon negeren. Nou, deze kaart zag er dus totaal onnegeerbaar uit.
Ik kom terug van vakantie. Ik pak meteen mijn tas uit, doe onmiddellijk twee wassen, droog stante pede mijn tent en vouw hem ook weer op en ik zuig en stof. Huis aan kant, je kunt er maar beter vanaf zijn tenslotte.
En dan ga ik koffie zetten. In de percolator zit nog koffie. Schimmeldrab, eigenlijk. Dan maar een Senseo. Mis. Er ligt nog een uitgedroogde pad in. Paddestoelen all over the place. Het stinkt nu dus dat het een aars heeft in de keuken.
Zat ik nog maar in mijn campertje in Oost-Europa...
Ik ben er even niet. Ik zeg niet wanneer ik ga en ook niet voor hoe lang niet en ook niet waar ik heen ga, want dan komen er boeven in mijn huis. Maar over een week of wat ben ik terug en heb ik een hoop avonturen beleefd die ik hier allemaal zal opschrijven!
Kijk je regelmatig naar Nederland 3? Wil je graag iets kwijt over tv-programma's? En ben jij 13 jaar of ouder? Dan is Nederland 3 op zoek naar jou! Nederland 3 is namelijk op zoek naar tv-recensenten die tijdens het TV Lab spiksplinternieuwe programma’s gaan beoordelen.
Het TV Lab is een themaweek die loopt van maandag 31 augustus tot en met vrijdag 4 september op Nederland 3 waarin de programmamakers van de omroepen een week lang de kans krijgen vernieuwende, afwijkende, creatieve programma's aan het Nederlands publiek te tonen. De tv-recensenten beslissen of, en zo ja, welke programma's het verdienen een vervolg te krijgen.
Aanmelden en meer informatie over de functie TV Recensent is te vinden op www.nederland3.nl.
