Michael Jackson, eat your heart out!

http://www.eternalmoonwalk.com/

Mededeling

Ik wou dat ik Nynke DeJ was. Die schrijft namelijk nog veel leukere stukjes dan ik.

Foto: Viva.nl

In case of...

Ik verwacht de komende jaren nog volledig bij kennis te blijven, maar stel nou dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering tóch ineens per ongeluk mijn huwelijksfoto's, 3d-echo's en de foto's van mijn kinderen van drie seconden na de bevalling tot en met hun achttiende op Hyves pleeg te zetten: mijn gebruikersnaam en wachtwoord vind je in het pennenbakje op mijn bureau. Gelieve alles onmiddellijk te verwijderen. Hartelijk dank.

Het doet me niks

Ik denk dat het komt omdat ik gewoon niet van de muziek van Michael Jackson hou. Ik krijg pukkels van Heal the World, moet bijna kotsen van Ben en toen ik op dansles moest linedancen op Billy Jean, vond ik dat helemaal niet leuk. Dat kwam ook door het linedancen, maar toch.

Dat is dus wellicht de verklaring voor het feit dat de dood van Michael Jackson mij niets, maar dan ook echt niets deed. Oh, dacht ik. En: Goh. En daarna: Tja.

(Toen ik vanochtend opstond om half 10 was ik nog niet eens op de hoogte van het grote nieuws. In de kroeg gister was geen tv danwel radio en ik sliep dus een beetje uit. Ik belandde midden in het staartje van de Headlines op 3FM, waar Giel met Jurgen van den Berg besprak wat hij nu met zijn concertkaartje moest doen. Nee hè, dacht ik, Jackson heeft gewoon al zijn concerten afgezegd. En toen haalde ik de krant van de mat en dacht ik dus oh en goh en tja.)

Ik werd dus niet koud of warm van de dood van Michael Jackson, wat toch wel gek is. Want bij Martin Bril moest ik bijna huilen en voelde ik me oprecht verdrietig. Maar van hem heb ik dan ook vier boeken en vroeger wilde ik hem ook worden. Ook bij Hugo Claus vorig jaar, was ik in shock, net als bij Jan Wolkers. Van beide bezit ik niets, maar las ik veel. Zelfs bij Anna-Nicole Smith was ik nog meer onder de indruk, maar dat was ook wel een extreem zielig verhaal.

Bij Michael Jackson dacht ik dus alleen oh en goh en tja. En duw ik mijn oren dicht als Ben voor de 36ste keer op de radio is. Ik neig dit heiligschennis te vinden, van mezelf.

Dingen die voorbijgaan

Het was een heel mooi, klein oud dametje. Beige jas en schoenen, donkerblauwe pantalon en een mooie zijden sjaal om haar nek, donkerblauw met beige gestreept. Haar haar was wit en zacht en keurig gewatergolfd en ze trok een rood leren boodschappenkarretje achter zich aan de Albert Heijn in. En ineens zakte ze in elkaar. Ik kon haar nog net opvangen.

Zwaar hing ze in mijn armen, haar benen in een vreemde hoek op de koude tegels voor de schuifdeur. Ik kon niet anders dan haar neerleggen, met die benen zo raar. Haar ogen draaiden weg en ze kreunde. 'Help me dan', riep ik naar de omstanders, die erbij stonden en ernaar keken. 'Help me haar goed neer te leggen! Bel een ambulance! Doe iets!'

Een oudere mevrouw maakte zich los uit de massa en knielde moeizaam naast ons neer. 'Ik weet niet zo goed wat ik moet doen', fluisterde ze. 'Stabiele zijligging', flitste er door mijn hoofd. We legden haar zo goed en zo kwaad als het ging neer, terwijl het aantal kijkers toenam.

De lippen van het kleine mooie dametje werden blauw en uit haar keel kwamen reutelende geluidjes. 'Ik denk dat ze slaapt', fluisterde de mevrouw, 'ze snurkt, hoor je dat?' Ik knikte haar toe. 'Ik denk niet dat ze slaapt. Dit is foute boel', zei ik, terwijl ik de witte haren van de dame streelde. Wat moet je anders, als je geen EHBO-diploma hebt?

Gelukkig kwam daar de potige tante van de klantenbalie van Albert Heijn. Ze legde haar blauwe jasje onder het hoofd van de mevrouw, die het duidelijk steeds benauwder kreeg. Ik durfde niet haar pols te voelen. Want wat als er niets meer klopte? Een ander oud vrouwtje tikte op mijn schouder. 'Ik heb je portemonnee een beetje naast je neergelegd', wees ze. 'Dat ze 'm niet stelen.'

'Opzij, opzij', riep ineens iemand. Een lange jongen in een strakke blauwe broek op gekleurde Nike-gympies duwde de kijkers opzij. 'Ik ben verpleger, laat mij maar'. Hij knielde neer bij het oude dametje. Ik ging staan, want wat kon ik doen? In de weg stonden al genoeg mensen. Hij voelde wél haar pols. 'Foute boel', mompelde hij en daar ging hij. Reanimatie.

Het lukte. Het dametje reutelde opnieuw en begon langzaam weer te ademen. Haar hart bonkte snel, meldde de jongen. Ik trok me terug achter een pilaar. Wat kon ik doen? De dame werd weer op haar zij gelegd. Voor twee minuten. Toen liep ze blauw aan en begon het reanimeren opnieuw.

En toen was daar eindelijk de ambulance. Levens redden gebeurt niet met zachte hand, zoveel werd me duidelijk. Ik stond stilletjes in een hoekje en kon alleen maar denken aan de echtgenoot van het mooie, oude dametje, dat nu met ontbloot bovenlijf en een slang in haar keel op de stoep voor de Albert Heijn lag. Ze had een groot litteken op haar buik en heel kleine tietjes. Dat je dat dan ook weer registreert.

Ze ging vast even een vers brood halen voor haar Henk, of een lekker stukje kaas. Of misschien wel andijvie en een gehaktbal voor vanavond. Henk, die haar inmiddels wel thuis verwachtte en misschien zou ijsberen voor het raam, af en toe kijkend of zijn liefje al de hoek om kwam. Maar zijn liefje kwam niet. En ze komt ook niet meer. Want het was overduidelijk foute boel.

Roland Garros

Opvallend:

Robin Söderling lijkt op Thijs Römer.

Pocahontas

Je hebt dat soms zo, enkele malen per jaar. Dat er ineens een nieuwe trend zichtbaar is. Zo zag je twee zomers geleden ineens overal Crocs, liep afgelopen winter de ganse stad op Uggs -terwijl die minstens drie jaar geleden al bij de Hollywoodsterren gespot waren, zo lang duurt het dus van mode naar mainstream- en was een jaar of vier geleden de pony ineens heel erg terug van weggeweest. En die is er nog altijd.

Het mooie van dit soort trends is, dat ze eerst langzaam sluimeren en dan ineens uitbarsten. Zo ook met de modegril die ik nu heb gesignaleerd. Wacht maar af, hij zit nog in de sluimerfase, maar dat duurt geen maand meer. Let op mijn woorden: het wordt de zinderende zomer van het Pocahontasvlechtje.

Een Pocahontasvlechtje -genoemd naar, inderdaad, indianenvrouwtje Pocahontas die het voor elkaar krijgt te trouwen met een blanke kolonist- kan alleen gedraaid worden bij mensen met lang haar. Liefst heel lang haar en het allerliefst nog supersteil. Maar bij een flinke bos haar met slag kán het ook mooi staan. Het Pocahontasvlechtje is eigenlijk niets meer dan twee kunstig in elkaar gedraaide strengen haar die boven de oren beginnen en achterop het hoofd worden vastgezet met een speldje. De rest van het haar blijft loshangen. Alsof je, inderdaad heel erg des indiaans, een tooitje op je hoofd hebt.

Wie te kort haar heeft om er twee mooie strengetjes van te maken, hoeft niet te treuren, zeker niet zelfs. Want heel erg hip en binnen de kortste keren om het hoofd van iedereen zijn de dunne gevlochten haarbandjes, die je deze zomer niet meer, zoals normaal, om de onderkant van je achterhoofd haakt, maar die recht om je hoofd zitten. Als een indianentooi dus, zoals je kunt zien op de foto bij dit stuk. Dit zijn allemaal hippe sterren, de foto is dus minstens drie jaar oud.

De ware Pocahontasvlechtdraagster hult zich trouwens in een tot op de grond hangende zijden halterjurk met grote bloemen, loopt op leren slippertjes, is heel erg bruin en draagt een grote zonnebril en rinkelende armbanden. En als ze meer van broeken houdt, dan loopt ze in een harembroek.

En zo gaan alle vrouwen eruit zien deze zomer. Al-le-maal. Let maar op.


P.S. De modebladen noemen deze stijl trouwens bo-chic. Van bohémien en van chic. Dus categorie batik en belletjebroeken meets gala en glinster. Zoiets.

VT Wonen

Mijn huis is niet leuk. Mijn huis is kaal, ongezellig en niet in de juiste kleuren. Al maanden pieker en peins ik hoe ik mijn huis met niet al te veel gedoe en vooral niet teveel geld zo kan krijgen dat ik er gelukkig mee ben. Wit en strak, maar mét frivole details. Af en toe ergens een pittig kleurtje en vooral heel erg alsof mijn kamer zo uit de VT Wonen is gestapt.

Zojuist, om acht minuten voor twaalf, hield ik het niet meer. Ik moest en zou gaan schuiven. Alles moest op de plek die ik al een tijdje in mijn hoofd had. En dat betekende: grenen kast leeg (een grenen kast? Wie heeft er tegenwoordig nog een grenen kast!? Ik wil hem wit schilderen!), doekjes eronder en schuiven maar. Naar de overkant. Witte bank (een witte bank? Wie heeft er tegenwoordig nog een witte bank!?) onder het raam en toen ging ik heel even zitten, want zweterig en buiten adem, en toen zag ik meteen al dat het spuuglelijk was. En iets beters kon ik niet bedenken.

En nu staat alles dus weer op de oude plek. Alles slordiger. Want ineens zijn snoeren niet meer weggewerkt en heb ik een hoop stof verschoven. Ik wil een stylist voor mijn verjaardag!

Twintig voor vijf

Weet je wat ik altijd zo apart vind? Dat sommige mensen zeggen: 'Het is twintig voor vijf' en anderen (lees: ik) op precies datzelfde tijdstip melden dat het tien over half vijf is.

Is zoiets provincielijk bepaald?

Nog zoiets. Waarom hebben ze in Groningen een Herestráát en in Utrecht een Hérenstraat? En hoe komt het dat ze in Friesland ergens bóvenop zitten en in Overijssel ergens bovenóp?

Kapper (2)

Eindeloos lange benen in hippe hoge gympen, lang glanzend haar, getuite lippen en een enorme zonnebril. Ik stond voor de etalage van de Blokker en keek met open mond naar de figuur die daar aan kwam wiegen. Wat een bijzonder type. Maar was het nou een man of een eh...

Ineens had ik twee handen in mijn haar. 'Heb je nou toch weer een staartje?', kirde de langbenige bezonnebrilde figuur. Het was Fred. Mijn kapper. Ik had hem niet herkend. Misprijzend bekeek hij de creatie die ik op mijn hoofd had gemaakt. 'Doe je haar eens los, laat eens kijken?', gebood hij en woelde met zijn lange dunne vingers door mijn lokken. Of beter gezegd: lokjes. Want, stamelde ik, 'ik vind het bovenop zo kort geworden'.

'Onzin', zei Fred, terwijl hij druk bezig was de golf die het haarelastiekje veroorzaakt had, weg te strijken. 'Ik vind het juist ontzettend relaxed vallen. Je moet wel je pony andersom leggen hoor, dat ziet er een stuk realistischer uit. En zorg ervoor dat je er bovenop geen volume in kneed. Dan wordt het juist zo massaal. Dat wilde je toch niet? Kijk, wat je doet is dit...'

En Fred begon de punten van mijn haar tussen zijn vingers, voorzien van lange nagels, te masseren. 'Niet kneden, gewoon een beetje verkruimelen. Dan krijg je echt het beste effect. Je hebt een lekker koppie hoor meid. Geen staartje meer hoor! En föhnen!'

En weg beende Fred, zijn grote it-bag aan zijn elleboog. Ik keek nog maar eens in de etalage van de Blokker. Daar stond een afgeprijsde föhn. Ik heb hem niet gekocht. En vond mijn haar nog steeds te kort. Maar Fred een schat.

Kapper

Waarom ben ik altijd ontevreden als ik van de kapper terugkom? Altijd? Ik wil me weleens voelen als stond ik midden in een Andrélon voor zacht haar-reclame. Of als een sekspoes met blonde lokken waar ik dan enorm mee sta te wuiven.
Maar nee, ik kijk in de spiegel en denk alleen maar: was ik maar niet gegaan...

Zwanger

'Ik ruik ei!', zeg ik met een vies gezicht tegen collega W. 'Klopt!', roept collega R en zwaait wild met zijn bruine boterham met gekookt ei.

'Volgens mij ben jij zwanger', grijnst W. 'Ik ruik helemaal geen ei en net rook je ook al de snoepjes op het bureau verderop!'

'Ik ben niet zwanger', zeg ik. 'En dat kan ik bewijzen ook.' Daar zit echter niemand op te wachten en dus gaan we allemaal maar weer gewoon aan het werk.

Half uurtje later

Collega A. staat op vanachter een boekenkast. 'Zeg, ik hoor dat je zwanger bent!' We lachen een beetje om deze leuke grap en vertellen elkaar verhalen over die ene keer dat je iemand feliciteerde die niet zwanger bleek te zijn, maar slechts een beetje aangekomen.

Even later

Op Twitter lees ik dit: hej, psst, @heleenvanlier heb het al gehoord, @Neeeltje schijnt zwanger te zijn (van @tijsvansoest). En onmiddellijk gaan de raderen draaien:

Via @thijsvansoest: collega @Neeeltje is zwanger!! (@heleenvanlier)
@heleenvanlier @thijsvansoest Klopt. Ik ruik eieren en eet geen augurken. (mijn god, hoe kom ik van deze roddel af?)

@Neeeltje gefeliciteerd! (via heleenvanlier) (@spems)
@spems Dank je wel, maar het is niet waar.

@Neeeltje Ik wist het! *Schud hoofd en baalt vanwege missen scoop* (@geertvanderveen)

@Neeeltje :D gefeliciteerd! Wanneer ben je uitgerekend? (@heleenvanlier)
@heleenvanlier: ik gok over een maandje of 36

@Neeeltje wag the dog, de roddel gaat nooit meer over (nou ja, over maand of 5 wel)..daarom wilde je dus ook geen 40 dagen zonder sex!!! :-)

Hoewel alleen @spems dacht dat ik echt zwanger was en de rest een grapje maakte (mag ik toch in godsnaam hopen) bewijst het maar weer hoe snel een roddel gaat via Twitter. Een nieuwtje trouwens ook. En dat is op zijn tijd heel handig. Op zijn tijd.

'k Heb er wel meteen zeven Twittervrienden bij. Hoop niet dat ze iets willen weten over baby's.

Nou zeg...

My blog is worth $0.00.
How much is your blog worth?

4

Ik kon me nooit voorstellen dat ik, net als vriend H., met een versgekochte plaat naar huis zou hollen om hem te luisteren. Toch deed ik het, afgelopen zondag, toen ik na een heerlijk en vanouds optreden van Johan in de Utrechtse Plato, hun nieuwe album 4 in handen had.

Vol verwachting klopte mijn hart. Van Ferry Rosenboom, de baas van Johans label Excelsior Recordings had ik begrepen dat de vierde plaat eigenlijk meer van hetzelfde was en daarom zo goed. Ik kan album 1 tot en met 3 zo goed als van het begin tot het eind meezingen, dus ik verheugde me enorm.

De eerste keer draaide ik de cd terwijl ik op de bank zat, met een koffie verkeerd en een Volkskrant Magazine op schoot. Huiselijk en vertrouwd, zoald Johans nieuwe plaat ook wel zou zijn. Het viel een beetje tegen. Waar bij plaat 3 Oceans bijvoorbeeld onmiddellijk bleef hangen, net als She's got away with man en ik bij album 2 onmiddelijk vast zat aan Day is Done en Tumble and Fall, bleef het nu angstvallig stil in mijn hoofd. Alleen aan Maria dacht ik nog eventjes terug, maar dat wordt gezongen door gitarist Maarten Kooijman, die dat overigens voortreffelijk doet. Maar ik was een beetje teleurgesteld.

Nog maar eens proberen dan, later op de avond, toen ik de was stond op te hangen. Bij dat soort klusjes past de muziek van Johan namelijk uitstekend. Net als bij liefdesverdriet of ineens opkomende geluksgolven. En bij ontbijtjes, of vlak voor het slapen gaan. Gelukkig bleef er deze keer wel echt iets hangen: Maria weer. Daar werd ik zelfs midden in de nacht mee wakker. Grappig is dat toch, dat dat kan, wakker worden met een wijsje in je hoofd.

Maar goed. Maria heb ik onthouden, maar In the park, Johans nieuwe single, helemaal niet. Net als de rest eigenlijk. Ik kom nog niet echt thuis bij 4 en dat valt me, stiekem, nogal tegen.

P.S. Ik zie nu dat Oor het met me eens is: 'De plaat deed er, om onduidelijke redenen, langer over om binnen te komen dan zijn drie voorgangers'. Maar volgens Oor komt het goed. Daar hoop ik dan maar op.

Onze koningin

Stel dat ik zou mogen bepalen of Nederland een republiek of een monarchie moest worden, dan zou ik van Nederland een republiek maken. Desondanks hou ik verschrikkelijk van ons koningshuis. Niet dat ik dagelijks http://www.koninklijkhuis.nl/ bekijk, of de tv aanzet zodra Beatrix daarop verschijnt, maar ik mag graag door de roddelbladen kijken en hang urenlang met mijn neus boven die nieuwste officiële ski- of verjaarsfoto's. Ik kijk graag naar Blauw Bloed en zal nooit wegzappen als Peter van der Vorst het woord neemt in RTL Boulevard. Ik aanbid Máxima en de meisjes en vind Beatrix fantastisch.

Vooral de laatste dagen. Wat een geweldige vrouw is onze vorstin. Getuige van een vreselijk drama en nog geen paar uur later, menselijk aangeslagen en met precies de juiste woorden op televisie. En dan wordt het 4 mei en dan staat ze daar weer gewoon op de Dam. Glimlachend om het donderende applaus dat het publiek haar zomaar geeft. Geheel ongepast natuurlijk, tijdens zo'n Dodenherdenking, maar wat had ze het verdiend. En nu, op 5 mei, staat ze weer paraat, tijdens het jaarlijkse Bevrijdingsconcert. In de stromende regen zit ze daar. Weliswaar in bontjas (foei Bea!), maar ze is er. En niets in haar gezicht en fysiek verraadt angst. En dat vind ik knap. Heel erg knap.